அன்புக்குரிய ஒருவருடைய இழப்பைத் தாங்கிக்கொள்ளக் குழந்தைகளுக்கு உதவுதல்

பெரியவர்களைப் போல் குழந்தைகள் இறப்பு என்ற கருத்தினைப் புரிந்துகொள்வதில்லை. அவர்கள் தங்கள் அன்புக்குரியவரின் இறப்பைக் கண்டிருந்தால் அது அவர்களுக்குக் குழப்பமானதாக மற்றும் பயமுறுத்தும் நேரமாக இருக்கலாம். குழந்தையின் பெற்றோர் இறப்பு குறித்துப் பேசத் தயங்குகின்றனர். ஏனெனில் அவர்கள் அதைக் குறித்து நேர்மையாக இருக்க இயலாதபடி பல கவலைகள் உள்ளன:

  • குழந்தையால் இதனைப் புரிந்துகொள்ள முடியுமா?
  • அது அவர்களை இறப்பு, அல்லது அவர்களுடைய அன்புக்குரியவர்களின் இழப்பைக் கண்டு பயப்படச் செய்யுமா?
  • அவர்களுக்கு இறப்பு என்றால் என்ன என்பதைத் தெரிந்துகொள்கிற, புரிந்துகொள்கிற வயது வந்துவிட்டதா?
  • அவர்களுக்கு எப்படி விளக்குவது?
  • அது அவர்களிடம் எப்படித் தாக்கமேற்படுத்தும்?
  • அது குழந்தையை அதனுடைய அப்பாவித்தனத்திலிருந்து பறித்து விடுமா?

குழந்தைகள் இறப்பு போன்ற குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளை புரிந்துகொள்ள அல்லது நினைவில்கொள்ள மாட்டார்கள் என்ற நம்பிக்கை எப்போதும் உண்மையல்ல. செல்லப்பிராணி அல்லது அன்புக்குரியவர்களை இழக்கும் போது, ஐந்து வயதுடைய குழந்தைகளால் ஏதோ ஒன்று வித்தியாசமாக உள்ளது என்று புரிந்துகொள்ள முடியும். அவர்களுடைய பெற்றோர் அல்லது பிற பெரியவர்கள் பிரச்னையை நேரடியாகப் பேசாவிட்டாலும், அவர்கள் மற்றவர்கள் பேசுவதைக் கேட்கலாம், அல்லது அவர்கள் தொலைக்காட்சி அல்லது படங்களில் பார்ப்பவற்றின் வழியாகச் சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிசெய்யலாம்.

வருந்துவது என்பது இழப்பைச் சமாளிப்பதில் முக்கியப் பகுதியாகும். அது ஒரு நபருக்கு, இழப்பை ஏற்றுக்கொள்ள, தான் விரும்பிய நபரின் முக்கியத்துவத்தை ஏற்றுக் கொள்ள, மற்றும் படிப்படியாகத் தன்னுடைய வலியைத் தாண்ட மற்றும் அவர் தனக்கு எப்படிப்பட்டவர் என்பதை ஒப்புக் கொள்ள உதவ முடியும். குழந்தைகள் எவ்வளவு சிறியவராக இருந்தாலும், அவர்களைச் சுற்றியுள்ள குறிப்புகளைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்; அவர்கள் என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்கக்கூடும் (இறுதிச் சடங்கு, உடல், அல்லது இறப்புக்குப் பிந்தைய சில சடங்குகள்) அல்லது உரையாடல்களின் துண்டுகளைக் கேட்கலாம், இதன்மூலம் அவர்களுக்கு வழக்கமற்ற ஒன்று நடக்கிறது என்கிற ஒரு தெளிவற்ற உணர்வு உண்டாகும்.

நாம் எதை எதிர்கொள்கிறோம் என்று அறியாமல் இருப்பது அதை மேலும் குழப்பமாக்கலாம். சில நேரங்களில் அது இன்னும் பயத்தை உருவாக்கலாம். குடும்பத்தில் இறப்பு நிகழ்வின் போது, நம்பிக்கையான பெரியவர் அவற்றை அவர்களுக்கு விளக்காத வரை குழந்தை தவறான சிந்தனைகளை (தங்கள் வாழ்வின் பிற பெரியவர்களை இழக்கும் பயம், அவர்கள் உடனே இறந்து விடுவார்கள் என்ற பயம், அல்லது இரவில் தூங்கும் போது இறப்பார்கள் என்ற பயம்) வளர்த்துக்கொள்ளலாம்.

குழந்தைகளுக்கு இறப்பை விளக்குவது

தீடீரென குழந்தைக்கு இறப்பு என்ற கருத்தை அறிமுகப்படுத்தத் தேவையின்றி இருக்கலாம். ஆனால் குழந்தை எதையாவது கேட்ட அல்லது பார்த்த காரணத்தால், அல்லது அவர்களுக்குத் தெரிந்த நபரின் இறப்பினால் அதைப் பற்றிப் பெற்றோரிடம் கேட்டால், அவர்கள் பதற்றமடையவேண்டியதில்லை. குழந்தைகள் இறப்பு பற்றிக் கேட்டு அவர்களுடைய வழியில் புரிந்துகொள்கின்றனர், எனவே அது அவர்களுக்கு ஒரு வேற்றுக் கருத்து இல்லை. அவர்களுக்கு விளக்கச் சில வழிகள்:

  1. குழந்தையால் கையாள இயலும் என்று பெற்றோர் நினைக்கும் அளவுக்குத் தேவையான தகவல்களை வழங்க அவர்கள் தங்களுடைய சிந்தனையைப் பயன்படுத்தலாம்.
  2. கேள்வி அவர்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தால், குழந்தையிடம் உண்மையாக இருக்கலாம், பதிலளிக்கச் சிறிது நேரம் தேவை என்று கூறலாம்.
  3. பெற்றோர் தங்களுக்கு வசதியான வழியில் அதனை விளக்கலாம். சிறு குழந்தைகள் எனில், அவர்கள் நட்சத்திரமாகிவிட்டார்கள், அல்லது கடவுளுடன் உள்ளார்கள், அல்லது சொர்க்கத்துக்குச் சென்று விட்டார்கள், அல்லது வானத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று கூறலாம், “நான் இப்படிதான் புரிந்துகொண்டுள்ளேன், மற்றவர்கள் அதைப் பற்றி வேறு நம்பிக்கையும் கொண்டிருக்கலாம்” என்று கூறலாம்.
  4. அது அன்புக்குரியவர்களுடைய இறப்பாக இருந்தால், இறப்பு எப்போது நிகழ்ந்தது என்று அவர்களுக்குக் கூறலாம், மேலும் அந்த நபர் இனி குடும்பத்துடன் இருக்க மாட்டார்கள் என்று குழந்தையிடம் கூறலாம். அந்த நபரின் உடல்நிலை, கடைசிக் காலங்களில் அவர்களுடைய துயரம், அவர்களுடைய எதிர்பாராத இறப்பு, அவர்கள் எப்படி இறந்தார்கள் என்ற விவரம் போன்றவற்றைச் சொல்லவேண்டாம். இதுபோன்ற விவரங்களைக் கேட்கும் குழந்தைகள் தாங்களோ அல்லது தங்கள் அன்புக்குரிய இன்னொருவரோ அதே முறையில் இறக்கலாம் என்று பயமுறுத்தும் எண்ணங்களைப் பெறலாம்.
  5. அவர்களுக்கு வெறும் தகவல்களை மட்டும் கொடுக்கவேண்டாம்; குழந்தையை அதன் பயம் குறித்துப் பேச அனுமதிக்கவேண்டும். அவர்களுடைய மனத்தில் என்ன உள்ளது, அவர்கள் எப்படி உணர்கிறார்கள் அல்லது அவர்கள் எதைக் குறித்தாவது கவலை கொண்டுள்ளார்களா என்று கேட்கவேண்டும்.
  6. தெளிவற்ற சொற்கள் அல்லது ‘அவர்கள் போய்விட்டார்கள்’ அல்லது ‘அவர்கள் துயில் ஆழ்ந்துவிட்டார்கள்’ போன்ற ‘மங்கல வழக்குகளைப்’ பயன்படுத்துவதைத் தவிர்க்கலாம். இறப்பு என்பது திருப்பமுடியாதது என்று அவர்களிடம் கூறலாம், “இல்லை, நாம் அவர்களை மறுபடியும் பாரக்கமாட்டோம், ஆனால் நாம் அவர்களுடைய நினைவுகள், அவர்களுடன் செலவழித்த கணங்களைக் கொண்டுள்ளோம்.”
  7. சில குழந்தைகள், தாங்களோ தங்களுடைய பெற்றோரோ இறந்து விடலாம் என்று நம்பி பதற்றமடையலாம். எனவே, பெற்றோர் அவர்களுக்கு உறுதியளிக்கவேண்டும், “ஒரு பெற்றோராக நாங்கள் எங்களுடைய நலனையும் உங்களுடைய நலனையும் பார்த்துக்கொள்வோம்” என்று சொல்லவேண்டும்.
  8. குழந்தை பெற்றோரிடம் இறப்பைக்குறித்துக் கேட்க வரும் போது, பெற்றோர் அவர்களுடைய வெளிப்பாட்டை மூடிவிடக்கூடாது, “அதுபற்றிப் பேசாதே”, “கவலைப்படாதே”, அல்லது “அதனைப் புரிந்துகொள்ள உனக்கு இப்போது வயதில்லை” என்று கூறவேண்டாம். குழந்தையிடம் பொய் கூறவேண்டாம், அன்புக்குரியவர் வேறு எங்கோ உள்ளார், சிறிது காலத்திற்குப் பின் திரும்புவார் என்று பொய்யான நம்பிக்கை அளிக்கவேண்டாம்.

துயரத்தைக் கையாளக் குழந்தைக்கு உதவுதல்

வருந்துதல் என்பது ஒரு தனிப்பட்ட செயல்முறை, ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய இழப்புகளைச் சமாளித்துக்கொள்ள வெவ்வேறு வழிகளைக் கொண்டுள்ளார்கள். பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகள் வசதியாக உணரும் ஒரு வழியில் இழப்பை எதிர்கொள்ள உதவலாம்.அவை:

  • அவர்களை தங்களுடைய உணர்வுகள் மற்றும் பயங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளக்கேட்பது
  • தங்கள் குடும்பம் பின்பற்றும் நிகழ்ச்சிகள், வணக்கங்கள் அல்லது சடங்குகளில் அவர்களை ஈடுபடுத்துவது
  • அதை எதிர்கொள்ள அவர்களுக்கு இடமும் நேரமும் கொடுப்பது: சில குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து ஒன்று அல்லது இரண்டு நாட்கள் விடுப்பெடுக்க விரும்பலாம், அல்லது சில செயல்களில் சில நாட்களில் பங்கெடுக்க விரும்பாமல் இருக்கலாம் (குறிப்பாக இழந்த நபருடன் மகிழ்வுடன் ஈடுபட்டவை). சில குழந்தைகளுக்குக் கூடுதல் செயல்பாடுகள் அல்லது கவனச் சிதறல்கள் சில நாட்களுக்கு வேண்டியிருக்கலாம். இவை அனைத்தும் வழக்கமானவைதான்.
  • சில வழமைகளுக்குத் திரும்ப அவர்களுக்கு உதவுதல்: இறந்தவர்கள் குழந்தையின் தினசரிச் செயல்களில் முக்கியப் பங்கு கொண்டிருந்தால் இது முக்கியமானதாகும். அவர்கள் எதிர்பார்க்கக்கூடிய மாறுதல்களை அவர்களிடம் கூறலாம், எகா. குழந்தை அவர்களுடைய தாத்தா பாட்டியுடன் அறையைப் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தால், இனி அவர்கள் குழந்தையின் அறையைப் பகிர்ந்துகொள்ள மாட்டார்கள் என்று விளக்க வேண்டியிருக்கலாம், அல்லது குழந்தைக்குச் சில காலம் தங்கள் அறையைப் பகிர்ந்துகொள்ள வழங்கலாம். பள்ளியிலிருந்து ஒவ்வொரு நாள் மதியம் திரும்பியதும் அவர்களை வரவேற்கத் தாத்தா பாட்டி காத்திருந்தால், இனி அவர்களை வரவேற்க வேறு ஒருவர் காத்திருப்பார் என்று தெரிவிக்கலாம்.
  • அடையாளம் அல்லது சடங்குகளை உருவாக்குதல்: இதில் அவர்கள் இழந்த நபர் குறித்து பேசுதல், அல்லது அவர்களைப் பிரிந்து வருந்தும்போது புகைப்படங்களைப் பார்த்தல் போன்றவை அடங்கும். ஒரு புகைப்பட தொகுப்பு உருவாக்கலாம், அல்லது ஓவியம் வரையலாம், ஒரு சிறுகதை எழுதலாம் அல்லது அன்பு மற்றும் நினைவின் சின்னம் ஒன்றை உருவாக்கலாம்.

ஒரு குழந்தை தன்னுடைய பெற்றோர், உடன்பிறந்தோர் அல்லது நெருங்கிய நண்பரை இழந்திருந்தால், அந்தக் குழந்தைக்கு அவர்கள் இழப்பினைப் பொருந்திக் கொள்ளக் கூடுதல் ஆதரவு தேவைப்படலாம். அவர்கள் புதிய வழமையில் தங்களைப் பொருத்திக்கொள்ள மற்றும் அன்புக்குரியவருடைய இழப்பின் நிலையற்றதன்மையை எதிர்கொள்ள அவர்களுக்குக் கூடுதல் கவனிப்பு தேவைப்படலாம்.

உதவியை நாடுவது எப்போது

சில குழந்தைகள் தங்கள் அன்புக்குரியவருடைய இழப்புக்குப் பின் உடனடியாக எரிச்சலைத் தூண்டுபவர்களாக, கோபம் கொண்டவர்களாக, சொல்பேச்சுக் கேட்காதவர்களாக நடந்துகொள்ளலாம், அல்லது கவலையாக இருக்கலாம். இதுபோன்ற நடவடிக்கைகள், தீவிரமான அல்லது சிரமான உணர்வுகளைக் கையாள்கிற வழிகளாக, ஒரு வலுவான அனுபவத்தை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது என்று தெரியாமலிருப்பதன் அடையாளமாக இருக்கலாம். ஆனால், முதல் மூன்று வாரத்துக்குப்பிறகு, குழந்தை சரியாவதற்கான எந்த அறிகுறிகளையும் காட்டாவிட்டால், அல்லது அவர்களுடைய தினசரிச் செயல்பாட்டைப் பாதிக்கும் வண்ணம் இந்த உணர்வுகளைத் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்தினால், பெற்றோர் உதவியை நாடவேண்டியிருக்கலாம்:

  1. பள்ளி செல்லாமை
  2. சரியாகச் சாப்பிடாமை, அல்லது தீவிர எடை குறைவு
  3. தனித்திருத்தல்; தொடர்ந்து சமூக உரையாடல்களைத் தவிர்த்தல்
  4. தூக்கமின்மை
  5. படுக்கையை ஈரமாக்குதல் (குறிப்பாக அவர்கள் ஏற்கனவே படிக்கையை ஈரமாக்குவதை நிறுத்தியிருந்தால்)
  6. அதிகம் அழுதல், குறைவாகப் பேசுதல்
  7. அதிகம் ஒட்டிக்கொண்டிருத்தல்
  8. இறந்த நபர்களை அவர்களுக்கு நினைவுபடுத்தும் குறிப்பிட்ட நபர்கள் அல்லது செயல்களைத் தவிர்த்தல்

குழந்தைகளுக்கு உதவி தேவைப்படும் பெற்றோர், உதவி மையத்தை அழைக்கலாம், அல்லது, அருகிலுள்ள குழந்தை மனநல நிபுணருடன் பேசலாம்.

இந்த கட்டுரைNIMHANS மருத்துவ மனநல நிபுணர் மரு நித்யா பூர்ணிமா, மற்றும் மருத்துவ மனநல நிபுணர் சோனாலி குப்தா ஆகியோரின் உதவியுடன் எழுதப்பட்டது.